Wednesday, May 30, 2007

With the recent unfortunate death of my Uncle, Lola is staying here with us so that we can closely keep an eye on her. Last week, she had a slight memory lapse when my Mom and Tita disclosed the "real" reason why we invited her here in Manila. We were encouraged to control our tears whenever Lola was around, she's quite delicate at the age of 82.

May kurot sa puso na hindi matanggal tanggal, lalo na kapag nakikita ko ang mga ngiti ng aking Tito sa mga larawang naiwan niya. Hindi mabura sa aking isipan ang mga kamay nang aking Tito habang siya ay na hihimlay sa kanya kabaong. Napakasipag ng Tito ko na ito, bakas sa kanya mga palad at daliri ang mga dumikit na mga kemikal sa paggawa ng capis. Hindi niya nakakalimutan tumulong sa iba basta kaya niya. Magaling siyang makisama, na saksihan ko ito sa mga dumalo sa kanya burol. Ang mga trabahador niya, kapitbahay ay na kikiisa sa aming pagluluksa. Maraming mga "sana" na aking naiisip ngunit alam ko naman na walang idudulot ang mga "sana". Ang "ngayon" ang mas importante.

Labels:


t-na @ 10:52 PM| 0 comments